Παρασκευή 24 Δεκεμβρίου 2010
ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΕΔΟΜΕΝΟ
ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΕΔΟΜΕΝΟ. ΑΥΤΟ ΜΟΥ ΤΟ ΕΙΠΕ ΕΝΑΣ ΓΝΩΣΤΟΣ ΜΟΥ ΤΙΣ ΠΡΟΑΛΛΕΣ (ΝΑΙ ΓΝΩΣΤΟΣ ΜΟΝΟ,ΞΕΡΩ ΤΙ ΛΕΩ) .ΜΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΑΣΤΕΙΟ. ΤΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΑΤΟΜΟ ΜΑΛΛΟΝ ΠΡΩΤΑ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΤΟ ΠΕΙ ΑΥΤΟ ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΥ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ. ΠΑΝΤΑ ΜΟΥ ΠΡΟΚΑΛΟΥΣΕ ΑΜΕΤΡΗΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ. ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΜΕΣΑ ΤΟΥ,ΚΑΙ ΟΥΤΕ ΘΑ ΝΙΩΣΕΙ ΠΟΤΕ ΤΟΥ, ΝΑ ΣΥΜΠΕΡΙΦΕΡΕΤΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥ ΕΧΟΥΝ ΣΥΜΒΕΙ ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΚΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ. ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΜΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΓΕΛΙΟ ΟΛΟ ΑΥΤΟ. ΟΣΟ ΚΑΙ ΝΑ ΘΕΣ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΕΙΣ ΣΤΑ ΛΟΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΟΙ ΠΡΑΞΕΙΣ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΚΑΤΙ ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΠΟΥ ΣΥΝΗΘΩΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ. ΠΑΝΤΑ ΟΙ ΠΡΑΞΕΙΣ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ. ΑΠΟ ΛΟΓΙΑ ΕΧΟΥΜΕ ΧΟΡΤΑΣΕΙ ΕΥΤΥΧΩΣ. ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΕΔΟΜΕΝΟ. ΘΑ ΣΥΜΦΩΝΗΣΩ ΑΠΟΛΥΤΑ ΜΕ ΑΥΤΟ. ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΕΔΟΜΕΝΟ ΓΙΑΤΙ ΟΣΟ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΥΠΟΜΟΝΗ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ,ΟΣΟ ΚΑΙ ΝΑ ΦΕΡΕΤΑΙ ΑΨΟΓΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΕΙΣΠΡΑΤΤΕΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ,ΤΟ ΨΕΜΑ ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ Η ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΘΑ ΤΑ ΠΑΡΕΙ ΣΤΟ ΚΡΑΝΙΟ ΚΑΙ ΘΑ ΑΠΟΧΩΡΙΣΕΙ. ΜΕ ΨΗΛΑ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΛΠΙΖΩ. ΕΙΝΑΙ ΡΟΔΑ ΚΑΙ ΓΥΡΙΖΕΙ. ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΕΔΟΜΕΝΟ. ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΜΕ ΧΑΡΟΠΟΙΕΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΝΩ ΧΕΡΙ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΛΕΥΡΑ ΜΟΥ ΤΩΡΑ. ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΤΟΝ ΘΕΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕ ΑΥΤΗ Η ΣΧΕΣΗ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΜΕ ΤΟΝ ΓΝΩΣΤΟ ΜΟΥ. ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΝΙΩΘΩ ΠΟΛΥ ΤΥΧΕΡΟΣ. ΑΝΑΛΟΓΙΖΟΜΑΙ ΘΕΕ ΜΟΥ ΠΟΥ ΠΗΓΑ ΝΑ ΜΠΛΕΞΩ. ΤΟ ΜΟΝΟ ΑΡΝΗΤΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΑΝ ΕΧΕΙΣ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟΝ. ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΟΣ. ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΜΑΣΤΕ ΤΑ ΛΑΘΟΣ ΑΤΟΜΑ. ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΟΜΩΣ. ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΑΜΙΑ ΕΥΘΗΝΗ ΠΟΥ ΗΡΘΑΝ ΕΤΣΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ. ΕΥΤΥΧΩΣ ΕΧΩ ΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΜΟΥ ΚΑΘΑΡΗ ΚΑΙ ΜΠΟΡΩ ΚΑΙ ΚΟΙΜΑΜΑΙ ΤΑ ΒΡΑΔΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΑ. ΣΥΓΝΩΜΗ ΑΛΛΑ ΟΣΟ ΚΑΙΡΟ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΑ ΕΙΣΕΠΡΑΤΤΑ ΤΗΝ ΑΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΔΕΝ ΚΑΤΗΓΟΡΩ ΚΑΝΕΝΑΝ ΓΙ’ΑΥΤΟ. ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ. ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΤΑ ΕΧΩ ΠΟΥ ΕΝΩ ΕΒΛΕΠΑ ΤΙ ΓΙΝΟΤΑΝ , ΕΓΩ ΕΚΕΙ ΤΟΝ ΧΑΒΑ ΜΟΥ. ΤΡΕΦΟΜΟΥΝΑ ΜΕ ΤΑ ΨΙΧΟΥΛΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΠΕΤΟΥΣΑΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΑ ΝΑ ΠΕΙΣΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΟΤΙ ΔΕΝ ΜΕ ΠΕΙΡΑΖΕ ΟΛΟ ΑΥΤΟ. ΑΛΛΑ ΕΙΠΑΜΕ ΟΛΟΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΛΑΘΗ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ. ΤΟ ΠΑΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΤΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΤΑ ΞΑΝΑΚΑΝΟΥΜΕ. ΕΥΤΥΧΩΣ ΛΟΙΠΟΝ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΕΔΟΜΕΝΟ..........
Πέμπτη 9 Δεκεμβρίου 2010
ΓΕΛΑΩ !!!!!
Γελάω πολλές φορές όταν βλέπω άτομα να το παίζουν θιγμένα, ότι είναι μόνα τους, ότι όλοι τους κάνουν κακό. Βέβαια κανένας από αυτούς δεν παραδέχεται ότι ο ίδιος επέλεξε αυτή την κατάσταση. Είναι η εύκολη λύση να ρίχνεις το φταίξιμο στους γύρω σου,επειδή εσύ είσαι ο δειλός της υπόθεσης. Γελάω γιατί όταν τους δίνεις την διέξοδο ,την αρνιούνται και μετά επανέρχονται στο τριπακι, είμαι πληγωμένος, μόνος μου. Γελάω γιατί ρίχνουν το φταίξιμο σε εσένα γιατί φοβούνται να αναλάβουν τις ευθύνες των πράξεων τους. Δεν πειράζει όμως και ας κατηγορούν. Αδιαφορία αξίζει για αυτούς και τίποτα άλλο. Βαρέθηκα να ασχολούμαι με άλλους. Πλέον όπως μου φέρονται έτσι θα φέρομαι και εγώ. Τέρμα οι καλοσύνες, τέρμα οι χάρες , τέρμα οι φιλίες, τέρμα η εμπιστοσύνη. Γελάω μέσα από την καρδιά μου με τα χάλια τους. Ούτε λύπηση δεν αξίζουν. Και το πιο ωραίο στην όλη υπόθεση είναι ότι το φταίξιμο θα το ρίξουν σε άλλους. Γελάω με τα χάλια σας. Όταν σας δόθηκε η ευκαιρία την κλοτσήσατε, τώρα μην ζητάτε και τα ρέστα από πάνω. Κάλα να πάθετε, αυτό σας αξίζει. Πραγματικά γελάω!!!!!!
Κυριακή 28 Νοεμβρίου 2010
21 ΓΡΑΜΜΑΡΙΑ
Τόσο λένε ότι χάνουμε όταν πεθαίνουμε. Είναι το βάρος της ψυχής που φεύγει. Και που πάει άραγε? Πάνω ή κάτω ? κανείς ποτέ δεν θα μπορέσει να απαντήσει με απόλυτη σιγουριά. Είναι όπως και με τα συναισθήματα. Το ένα διαδέχεται το άλλο σε κλάσματα δευτερολέπτου. Είναι καλό τελικά όμως να έχεις συναισθήματα? Πάντα την είχα αυτήν την απορία. Και άντε πες ότι όταν είναι ευχάριστα νιώθεις καλά. Όταν όμως γυρίσουν σε δυσάρεστα? Αξίζει να στεναχωριέσαι ? Και αν δεν φταις ακόμα χειρότερα. Το χειρότερο από όλα και το πιο σύνηθες είναι να σου καθορίζουν τα συναισθήματα οι άλλοι. Η να το θέσω καλύτερα η συμπεριφορά των άλλων στο πρόσωπο σου. Δεν είναι πολύ άδικο όμως όλο αυτό? Αν δεν φταις σε κάτι γιατί θα πρέπει να στεναχωριέσαι? Ποτέ δεν θα καταλάβω φυσικά το πως γίνεται να χαίρονται οι άλλοι με την δική σου δυστυχία. Αλλά δυστυχώς πάντα σε αυτή την ζωή θα κυριαρχεί το έχω και το είμαι. Όσο και να μην το παραδεχόμαστε. Τελικά γιατί να είναι μόνο 21 γραμμάρια? Και τι χρώμα να έχει άραγε η ψυχή? Λένε ότι είναι πνεύμα. Και τότε πως γίνεται να έχει βάρος? Μήπως όλα είναι ένα παραμύθι? Εγώ πάντως στην δική μου ψυχή θα δώσω χρώμα. Τώρα το τι χρώμα θα αποφασίσω ένα λεπτό πριν κλείσω τα μάτια μου για πάντα.
Σάββατο 13 Νοεμβρίου 2010
ΜΟΥ ΕΛΕΙΨΕΣ ΚΑΙ ΠΗΡΑ ΝΑ ΣΤΟ ΠΩ
ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΕ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΠΟΛΥ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΜΕΙΣ ΕΠΙΘΥΜΟΥΜΕ. ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΑΡΑ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ. ΜΕ ΤΙ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΝΑ ΔΙΑΛΕΞΩ? ΜΕ ΠΟΙΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΕΠΕΜΒΑΙΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΣΟΥ? Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ .ΟΤΑΝ ΑΓΑΠΑΣ ΕΙΣΑΙ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΠΑΨΕΙΣ ΝΑ ΑΓΑΠΑΣ ΣΕ ΡΙΧΝΕΙ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΣΕ ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ. ΘΑ ΤΟ ΟΜΟΛΟΓΗΣΩ ΟΤΙ ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ, ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΕΙ ΛΕΠΤΟ ΠΟΥ ΝΑ ΜΗ ΣΕ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ,ΟΤΙ ΑΚΟΜΑ ΣΕ ΘΕΛΩ. ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΛΑΘΟΣ ΜΟΥ. ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΜΑΙ ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΑΞΙΖΟΥΝ. ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΛΕΟΝ ΤΙ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΩ. ΕΙΜΑΙ ΕΥΑΛΩΤΟΣ. ΟΤΑΝ ΞΕΡΟΥΝ ΤΟ ΠΙΟ ΑΔΥΝΑΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΣΟΥ ΤΙ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ? ΑΠΛΑ ΜΟΝΟ ΕΛΠΙΖΕΙΣ ΟΤΙ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΟΥΝ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΣΟΥ. ΜΟΝΟ ΑΥΤΗ Η ΕΛΠΙΔΑ ΣΟΥ ΜΕΝΕΙ. ΝΑΙ ΛΟΙΠΟΝ ΘΑ ΣΤΟ ΟΜΟΛΟΓΗΣΩ. ΜΟΥ ΕΛΕΙΨΕΣ ΚΑΙ ΠΗΡΑ ΝΑ ΣΤΟ ΠΩ!!!!!!!!!!!!
Τετάρτη 27 Οκτωβρίου 2010
Στην Οδό Μοναξιας!!!!!!!!!!!
Μαγικός τίτλος. Ομολογώ ότι τον έκλεψα από ένα τραγούδι που άκουσα σήμερα. Στην οδό μοναξιάς είναι όλα αλήθεια. Πόσο σωστός είναι αυτός ο τίτλος. Καιρό έχω να γράψω. Ίσως γιατί έπεσα πολύ χαμηλά αυτές τις μέρες. Κόντεψα να χάσω όλους τους ανθρώπους που λένε πως με νοιάζονται. Αυτό βέβαια που στοιχειώνει το μυαλό μου ακόμα και τώρα είναι πως στα λόγια είναι όλα εύκολα. Από πράξεις? Το να βγεις μια βόλτα η να πάρεις ένα τηλέφωνο κάποιον δεν λέει και πολλά. Ίσως πάλι να κάνω και λάθος. Πάντως ομολογώ πως αυτές τις μέρες ήταν πολύ γλυκιά η μοναξιά. Μακριά από όλους. Φίλους και εχθρούς. Ίσως το επαναλάβω αυτό οριστικά αυτή την φορά γιατί στην οδό μοναξιάς είναι όλα ωραία. Και για ένα είμαι απόλυτα σίγουρος.......... θα δεις σε λίγο καιρό.
Σάββατο 16 Οκτωβρίου 2010
ΑΛΗΘΕΙΑ Η ΨΕΜΑ ?
Κύκλος είναι. Όσα γίνουν τώρα θα ξαναγίνουν σε λίγο καιρό. Ο χρόνος είναι άφθονος. Τόση σπατάλη χρόνου για ασήμαντα πράγματα. Δεν βοηθούν οι καταστάσεις. Προσπαθώ για το καλύτερο, όμως αποτέλεσμα δεν υπάρχει. Γιατί άραγε? Θα βαρεθώ να πολεμάω για άγνωστο σκοπό. Σε μια μάχη που θα είμαι ο χαμένος από χέρι. Σε μια μάχη που ο εχθρός και ο ‘καλός’ είναι το ίδιο άτομο. Πως λοιπόν να δεις μια καλύτερη μέρα? Η απάντηση είναι κρυμμένη κάπου βαθιά σε μια σπηλιά στο δάσος. Στο μαύρο δάσος. Μετά από καιρό βαθιάς σκέψης κατέληξα στο συμπέρασμα ότι τίποτα δεν αξίζει σε αυτόν τον κόσμο. Τίποτα. Όλα είναι σκάρτα. Θα μου πεις και με το δίκιο σου πως αργά το κατάλαβα. Δεν το κατάλαβα αργά. Αργά πήρα την απόφαση να στο πω. Ίσως γιατί τώρα βρήκα την δύναμη που χρειαζόμουν. Ελπίζω μόνο να μη έφτασα αργά. Δεν θα αντέξω να φύγω με άδεια χέρια για δεύτερη φορά. Η πρώτη δικαιολογείται. Ήταν όλα πιο δύσκολα. Έγιναν όλα τόσο βιαστικά. Δεν πρόλαβα και εγώ ο ίδιος να καταλάβω τι γίνεται. Τώρα όμως έχω βάλει μια σταθερή βάση για να πατάω και έτσι μπορώ να κερδίσω την μάχη. Η δικιά σου μάχη είναι η πιο δύσκολη από όλες. Ο στρατός μου είναι πολύ μικρότερος από τον δικό σου. Τα εφόδια που έχω είναι λιγοστά. Μπορεί να είμαι χαμένος πριν ακόμα αρχίσει η μάχη,όμως μην ξεχνάς πως έχω το πιο ισχυρό όπλο. Κάποτε μου είχες πει ότι η αγάπη είναι το μεγαλύτερο ψέμα. Εγώ σου είχα πει πως είναι η μοναδική αλήθεια.
Κυριακή 10 Οκτωβρίου 2010
ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΣΩ
Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΕΝΑΣ ΣΤΑΘΜΟΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ. ΤΟ ΗΞΕΡΑ ΟΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΕΤΣΙ. ΤΟ ΗΞΕΡΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΚΑΝΑ ΤΙΠΟΤΑ. ΠΟΣΟ ΜΑΛΑΚΑΣ ΕΙΜΑΙ ΤΕΛΙΚΑ? ΜΑΛΛΟΝ ΕΙΧΕ ΔΙΚΙΟ ΜΙΑ ΨΥΧΗ ΠΟΥ ΜΕ ΕΙΧΕ ΑΠΟΚΑΛΕΣΕΙ ΚΑΠΟΤΕ ΕΤΣΙ. ΑΠΟΛΥΤΟ ΔΙΚΙΟ. ΕΝΑΣ ΜΑΛΑΚΑΣ ΚΑΙ ΜΙΣΟΣ. ΤΡΕΜΩ, ΚΛΑΙΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΕΜΕΙΝΑ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ. ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ ΝΑ ΑΠΛΩΣΕΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΚΑΙ ΝΑ ΝΟΙΑΣΤΕΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ. ΚΑΝΕΙΣ. ΟΛΟΙ ΚΟΙΤΑΝΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟΥΛΗ ΤΟΥΣ. ΟΛΟΙ. ΠΙΣΤΕΨΑ ΣΕ ΛΑΘΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ .ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΣΙΓΟΥΡΟ. ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΓΙΝΟΜΑΙ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ. ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ ΚΟΙΜΑΜΑΙ,ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ ΑΝΑΠΝΕΩ. ΕΧΩ ΧΑΣΕΙ ΚΑΘΕ ΔΙΑΘΕΣΗ ΓΙΑ ΖΩΗ. ΤΕΛΙΚΑ ΤΑ ΠΑΡΑΤΑΩ ΟΛΑ. ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΙΝΩ ΚΑΛΑ. ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙ. ΚΑΙ ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΝΑ ΓΙΝΩ ΚΑΛΑ ? ΓΙΑ ΕΜΕΝΑ. ΠΑΕΙ ΚΑΙΡΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΩ ΕΑΥΤΟ,ΔΕΝ ΕΧΩ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ. ΕΝΑΣ ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΝΕΚΡΟΣ. ΧΑΜΟΓΕΛΟ? ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ? ΞΕΧΑΣΑ. ΕΝΑ ΑΛΗΘΙΝΟ ΑΤΟΜΟ ΘΕΛΩ ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ, ΤΟΣΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΛΕΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ? ΔΕΝ ΣΥΓΚΡΑΤΩ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΜΟΥ. ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΕ ΒΛΕΠΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΣΑΣ. ΕΥΤΥΧΩΣ. ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΑΝΤΕΧΑ ΝΑ ΜΕ ΕΒΛΕΠΑΝ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ. ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΕ ΠΛΗΓΩΝΟΥΝ ΕΤΣΙ? ΤΙ ΤΟ ΚΑΚΟ ΕΚΑΝΑ ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ? ΤΙ? ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΜΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙ? ΕΝΑΣ. ΤΡΕΜΩ. ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ ΜΠΟΡΩ ΚΑΙ ΓΡΑΦΩ. ΠΟΣΟ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΕΛΙΚΑ. ΝΑ ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΣΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΣΕ ΠΟΥΛΑΝΕ ΤΟΣΟ ΜΑ ΤΟΣΟ ΕΥΚΟΛΑ. ΤΕΛΙΚΑ ΟΛΟΙ ΚΟΙΤΑΝΕ ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΤΟΥΣ. ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΠΟΥ ΤΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΟΛΑ ΤΩΡΑ,ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΠΟΛΥ ΑΡΓΑ. ΑΛΕΞΗ ΕΙΣΑΙ ΦΙΛΟΣ,ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΟ ΠΑΙΔΙ,ΠΑΙΡΝΑΜΕ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΑ ΜΑΖΙ ΣΟΥ. ΓΕΛΑΩ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΟΥ ΕΧΟΥΝ ΜΕΙΝΕΙ ΑΛΛΑ ΔΑΚΡΥΑ. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΡΩ ΛΙΓΗ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΔΙΑΓΡΑΨΩ. ΠΡΕΠΕΙ.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)