Στην Οδό Μοναξιας!!!!!!!!!!!

Μαγικός τίτλος. Ομολογώ ότι τον έκλεψα από ένα τραγούδι που άκουσα σήμερα. Στην οδό μοναξιάς είναι όλα αλήθεια. Πόσο σωστός είναι αυτός ο τίτλος. Καιρό έχω να γράψω. Ίσως γιατί έπεσα πολύ χαμηλά αυτές τις μέρες. Κόντεψα να χάσω όλους τους ανθρώπους που λένε πως με νοιάζονται. Αυτό βέβαια που στοιχειώνει το μυαλό μου ακόμα και τώρα είναι πως στα λόγια είναι όλα εύκολα. Από πράξεις? Το να βγεις μια βόλτα η να πάρεις ένα τηλέφωνο κάποιον δεν λέει και πολλά. Ίσως πάλι να κάνω και λάθος. Πάντως ομολογώ πως αυτές τις μέρες ήταν πολύ γλυκιά η μοναξιά. Μακριά από όλους. Φίλους και εχθρούς. Ίσως το επαναλάβω αυτό οριστικά αυτή την φορά γιατί στην οδό μοναξιάς είναι όλα ωραία. Και για ένα είμαι απόλυτα σίγουρος.......... θα δεις σε λίγο καιρό.

ΑΛΗΘΕΙΑ Η ΨΕΜΑ ?

Κύκλος είναι. Όσα γίνουν τώρα θα ξαναγίνουν σε λίγο καιρό. Ο χρόνος είναι άφθονος. Τόση σπατάλη χρόνου για ασήμαντα πράγματα. Δεν βοηθούν οι καταστάσεις. Προσπαθώ για το καλύτερο, όμως αποτέλεσμα δεν υπάρχει. Γιατί άραγε? Θα βαρεθώ να πολεμάω για άγνωστο σκοπό. Σε μια μάχη που θα είμαι ο χαμένος από χέρι. Σε μια μάχη που ο εχθρός και ο ‘καλός’ είναι το ίδιο άτομο. Πως λοιπόν να δεις μια καλύτερη μέρα? Η απάντηση είναι κρυμμένη κάπου βαθιά σε μια σπηλιά στο δάσος. Στο μαύρο δάσος. Μετά από καιρό βαθιάς σκέψης κατέληξα στο συμπέρασμα ότι τίποτα δεν αξίζει σε αυτόν τον κόσμο. Τίποτα. Όλα είναι σκάρτα. Θα μου πεις και με το δίκιο σου πως αργά το κατάλαβα. Δεν το κατάλαβα αργά. Αργά πήρα την απόφαση να στο πω. Ίσως γιατί τώρα βρήκα την δύναμη που χρειαζόμουν. Ελπίζω μόνο να μη έφτασα αργά. Δεν θα αντέξω να φύγω με άδεια χέρια για δεύτερη φορά. Η πρώτη δικαιολογείται. Ήταν όλα πιο δύσκολα. Έγιναν όλα τόσο βιαστικά. Δεν πρόλαβα και εγώ ο ίδιος να καταλάβω τι γίνεται. Τώρα όμως έχω βάλει μια σταθερή βάση για να πατάω και έτσι μπορώ να κερδίσω την μάχη. Η δικιά σου μάχη είναι η πιο δύσκολη από όλες. Ο στρατός μου είναι πολύ μικρότερος από τον δικό σου. Τα εφόδια που έχω είναι λιγοστά. Μπορεί να είμαι χαμένος πριν ακόμα αρχίσει η μάχη,όμως μην ξεχνάς πως έχω το πιο ισχυρό όπλο. Κάποτε μου είχες πει ότι η αγάπη είναι το μεγαλύτερο ψέμα. Εγώ σου είχα πει πως είναι η μοναδική αλήθεια.

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΣΩ

Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΕΝΑΣ ΣΤΑΘΜΟΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ. ΤΟ ΗΞΕΡΑ ΟΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΕΤΣΙ. ΤΟ ΗΞΕΡΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΚΑΝΑ ΤΙΠΟΤΑ. ΠΟΣΟ ΜΑΛΑΚΑΣ ΕΙΜΑΙ ΤΕΛΙΚΑ? ΜΑΛΛΟΝ ΕΙΧΕ ΔΙΚΙΟ ΜΙΑ ΨΥΧΗ ΠΟΥ ΜΕ ΕΙΧΕ ΑΠΟΚΑΛΕΣΕΙ ΚΑΠΟΤΕ ΕΤΣΙ. ΑΠΟΛΥΤΟ ΔΙΚΙΟ. ΕΝΑΣ ΜΑΛΑΚΑΣ ΚΑΙ ΜΙΣΟΣ. ΤΡΕΜΩ, ΚΛΑΙΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΕΜΕΙΝΑ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ. ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ ΝΑ ΑΠΛΩΣΕΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΚΑΙ ΝΑ ΝΟΙΑΣΤΕΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ. ΚΑΝΕΙΣ. ΟΛΟΙ ΚΟΙΤΑΝΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟΥΛΗ ΤΟΥΣ. ΟΛΟΙ. ΠΙΣΤΕΨΑ ΣΕ ΛΑΘΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ .ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΣΙΓΟΥΡΟ. ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΓΙΝΟΜΑΙ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ. ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ ΚΟΙΜΑΜΑΙ,ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ ΑΝΑΠΝΕΩ. ΕΧΩ ΧΑΣΕΙ ΚΑΘΕ ΔΙΑΘΕΣΗ ΓΙΑ ΖΩΗ. ΤΕΛΙΚΑ ΤΑ ΠΑΡΑΤΑΩ ΟΛΑ. ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΙΝΩ ΚΑΛΑ. ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙ. ΚΑΙ ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΝΑ ΓΙΝΩ ΚΑΛΑ ? ΓΙΑ ΕΜΕΝΑ. ΠΑΕΙ ΚΑΙΡΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΩ ΕΑΥΤΟ,ΔΕΝ ΕΧΩ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ. ΕΝΑΣ ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΝΕΚΡΟΣ. ΧΑΜΟΓΕΛΟ? ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ? ΞΕΧΑΣΑ. ΕΝΑ ΑΛΗΘΙΝΟ ΑΤΟΜΟ ΘΕΛΩ ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ, ΤΟΣΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΛΕΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ? ΔΕΝ ΣΥΓΚΡΑΤΩ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΜΟΥ. ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΕ ΒΛΕΠΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΣΑΣ. ΕΥΤΥΧΩΣ. ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΑΝΤΕΧΑ ΝΑ ΜΕ ΕΒΛΕΠΑΝ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ. ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΕ ΠΛΗΓΩΝΟΥΝ ΕΤΣΙ? ΤΙ ΤΟ ΚΑΚΟ ΕΚΑΝΑ ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ? ΤΙ? ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΜΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙ? ΕΝΑΣ. ΤΡΕΜΩ. ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ ΜΠΟΡΩ ΚΑΙ ΓΡΑΦΩ. ΠΟΣΟ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΕΛΙΚΑ. ΝΑ ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΣΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΣΕ ΠΟΥΛΑΝΕ ΤΟΣΟ ΜΑ ΤΟΣΟ ΕΥΚΟΛΑ. ΤΕΛΙΚΑ ΟΛΟΙ ΚΟΙΤΑΝΕ ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΤΟΥΣ. ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΠΟΥ ΤΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΟΛΑ ΤΩΡΑ,ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΠΟΛΥ ΑΡΓΑ. ΑΛΕΞΗ ΕΙΣΑΙ ΦΙΛΟΣ,ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΟ ΠΑΙΔΙ,ΠΑΙΡΝΑΜΕ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΑ ΜΑΖΙ ΣΟΥ. ΓΕΛΑΩ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΟΥ ΕΧΟΥΝ ΜΕΙΝΕΙ ΑΛΛΑ ΔΑΚΡΥΑ. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΡΩ ΛΙΓΗ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΔΙΑΓΡΑΨΩ. ΠΡΕΠΕΙ.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΦΤΑΝΕΙ ΣΕ ΛΙΓΟ

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΟΤΙ Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΘΑ ΕΙΧΕ ΤΕΤΟΙΑ ΕΞΕΛΙΞΗ. ΟΤΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΘΑ ΕΡΧΟΤΑΝ ΤΟΣΟ ΣΥΝΤΟΜΑ. ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΕΛΑΣΩ Η ΝΑ ΚΛΑΨΩ. ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΘΕΛΩ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΝΟΙΑΣΤΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΓΙΑ ΜΕΝΑ. ΕΙΔΙΚΑ ΟΙ ΔΗΘΕΝ. ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑΝ ΣΑΣ. ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕΙΝΩ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ. ΜΙΑ ΖΩΗ ΜΟΝΟΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΑ ΤΙΣ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ,ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΘΑ ΤΟ ΠΕΡΑΣΩ ΚΑΙ ΑΥΤΟ. ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΤΗΝ ΣΥΜΠΟΝΙΑ. ΤΟΣΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ ΛΟΙΠΟΝ. ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕΙΝΩ ΜΟΝΟΣ ΝΑ ΚΛΑΙΩ ΜΕ ΤΗΝ ΗΣΥΧΙΑ ΜΟΥ ΔΙΧΩΣ ΝΑ ΜΕ ΒΛΕΠΕΙ ΚΑΝΕΙΣ. ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΑ ΤΑ ΔΕΚΑΛΕΠΤΑ ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΠΟΥ ΑΠΛΑ ΗΤΑΝ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΛΑΘΟΣ. ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΜΟΥΝΑ ΚΑΙ ΑΠ ΟΤΙ ΑΠΟΔΕΙΧΤΙΚΕ ΕΚΑΝΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ. ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ, ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ. ΝΑ ΣΕ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ ΟΤΑΝ ΣΕ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΓΚΗ. ΛΥΠΑΜΑΙ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΤΑΘΩ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΣΑΣ ΠΛΕΟΝ. ΔΕΝ ΜΟΥ ΕΧΕΙ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ ΑΛΛΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ. ΚΑΤΑΡΡΕΩ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΑΣ ΜΗΝ ΦΑΙΝΕΤΑΙ. ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΘΕΛΩ ΑΠΟ ΕΣΑΣ ΠΟΥ ΝΟΙΑΖΟΣΑΣΤΕ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΑΣ ΓΙΑ ΜΕΝΑ. ΜΟΝΟΣ ΣΙΜΟΥΝ ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΩ.

ΠΟΣΟ ΨΕΜΑ ΤΕΛΙΚΑ ?

ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ, ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ,ΨΕΜΑ........ΤΙ ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΥΤΑ? ΚΑΙ ΤΑ ΤΡΙΑ ΜΗΠΩΣ ? ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΠΛΕΟΝ ΠΟΙΟΝ ΚΑΙ ΤΙ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΩ. ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΤΟΣΟ ΤΟΥΣ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΗΚΕΣ ΣΕ ΠΡΟΔΩΣΑΝ ΧΩΡΙΣ ΚΑΠΟΙΟΝ ΛΟΓΟ. ΤΕΛΙΚΑ Η ΠΟΥΤΑΝΙΑ ΔΕΝ ΚΟΒΕΤΑΙ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ...ΓΕΛΑΩ ΜΕ ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΚΑΚΟΛΟΓΟΥΝ ΑΛΛΑ ΕΝΩ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΒΡΙΖΟΥΝ. ΓΕΛΑΩ ΜΕ ΕΣΕΝΑ. ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ, ΠΟΥ ΣΕ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΗΚΑ. ΠΟΣΟ ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ ΤΕΛΙΚΑ. ΠΟΣΟ? ΤΟ ΡΕΚΟΡ ΤΟ ΚΑΤΕΧΕΙΣ ΕΣΥ ΠΛΕΟΝ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΑΜΑΤΟ ΝΑ ΣΕ ΓΡΑΦΟΥΝ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΣΕ ΕΧΟΥΝ ΠΛΕΟΝ ΑΝΑΓΚΗ ? ΠΟΣΑ ΨΕΜΑΤΑ. ΠΟΣΑ? ΠΟΣΟ ΕΥΚΟΛΑ ΜΕ ΕΚΑΝΕΣ ΝΑ ΣΕ ΣΙΧΑΘΩ .. ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ. ΕΣΠΑΣΕΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΡΕΚΟΡ. ΑΜΑΝ ΒΡΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ... ΠΑΣ ΓΙΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΙΣΜΟ . ΚΑΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΔΕΝ ΘΑ ΣΧΟΛΙΑΣΩ. ΣΕ ΟΛΟ ΤΗΣ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ. ΑΔΙΑΦΟΡΩ ΠΛΕΟΝ ΟΜΩΣ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙΣ ΟΥΤΕ ΤΟ ΣΑΛΙΟ ΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΦΤΥΣΩ. ΕΙΣΑΙ ΠΟΛΥ ΤΥΧΕΡΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΒΡΕΘΗΚΕΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΟΥ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ. ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΟΛΥ ΤΥΧΕΡΗ ΟΜΩΣ. ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΜΕΝΕΙ ΚΡΥΦΟ. ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ. ΚΑΙ ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΠΩΣ ΜΕ ΕΝΑ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΚΑΙ ΜΕ ΕΝΑ ΜΗΝΥΜΑ ΘΑ ΕΞΙΛΕΩΘΕΙΣ ? ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΜΙΣΩ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΑΝΘΡΩΠΟ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ. ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟ. ΚΑΛΑ ΔΕΝ ΘΕΣ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΙΣ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΠΟΥ ΕΧΩ ΓΙΑ ΕΣΕΝΑ ΠΛΕΟΝ. ΓΕΛΑΩ ΜΕ ΤΑ ΧΑΛΙΑ ΜΟΥ. ΤΟΣΑ ΜΕΤΑΜΕΣΟΝΥΧΤΙΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΤΣΑΜΠΑ, ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΙΚΡΙΣΜΑ. ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΕΧΩ ΤΟΥΣ ΔΗΘΕΝ ΦΙΛΟΥΣ ΝΑ ΜΟΥ ΦΤΙΑΧΝΟΥΝ ΤΗΝ ΔΙΑΘΕΣΗ,ΝΑ ΝΟΙΑΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΕΜΕΝΑ ΑΝ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ. ΠΟΣΟ ΨΕΜΑ. ΠΟΣΟ? ΤΕΛΙΚΑ ΠΟΣΟ ΕΥΚΟΛΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΙΣΗΣΕΙΣ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΘΑ ΕΚΑΝΕΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΑΥΤΟΝ ΠΡΙΝ ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ.??? ΟΣΟ ΖΩ ΜΑΘΑΙΝΩ ΤΕΛΙΚΑ. ΚΑΙ ΜΙΑ ΦΙΛΙΚΗ ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΜΕ ΟΛΗ ΜΟΥ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ. ΓΑΜΙΕΣΑΙ ΠΟΥ ΓΑΜΙΕΣΑΙ.... ΠΗΓΑΙΝΕ ΣΕ ΕΝΑ ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ ΝΑ ΒΓΑΛΕΙΣ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑ ΦΡΑΓΚΟ.... ΚΑΙ ΤΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΣΟΥ ΑΛΛΟΥ ΚΟΥΚΛΑ,ΟΧΙ ΣΕ ΕΜΕΝΑ.

ΣΥΓΝΩΜΗ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ

Κάθε φορά που προσπαθούμε να κάνουμε καινούρια αρχή,τόσο πιο πολύ μας επιστρέφει στα παλιά μας λάθη. Δυστυχώς τα λάθη μας κυνηγάνε για πάντα,όσο και αν προσπαθούμε ,μάταια, να ξεφύγομε από αυτά. Πολλές φορές αναρωτιόμαστε τι είναι λάθος και τι σωστό. Προσπαθούμε να πείσουμε τους εαυτούς μας ότι ξέρουμε αλλά πάλι πέφτουμε στο λάθος. Σε ένα λάθος που την καρδιά μας καίει. Η καρδιά. Τι τραβάει και αυτή σε όλη την διάρκεια της ζωής μας. Πόσο πόνο αντέχει και όμως σπάνια θα μας προδώσει. Λάθη που μας πληγώνουν και όμως εξακολουθούμε να τα κάνουμε δίχως να μας νοιάζει. Ε,σε εσένα μιλάω ,φωνάζει η καρδιά. Δεν μπορώ άλλο. Πονάω. Γιατί μου το κάνεις αυτό? Τι φταίω? Τι κακό σου έχω κάνει και με πληγώνεις έτσι? Εγώ είμαι που σου δίνω την ζωή,τα συναισθήματα σου και εσύ με σκοτώνεις κάθε μέρα όλο και πιο πολύ. Συγχώρεσε με .

Ο καθένας παίρνει ότι του αξίζει!!!!

Προσπαθώντας να βρω τον εαυτό μου και να βάλω σε μια σειρά τα πράγματα κόντεψα να χάσω ότι πιο πολύτιμο έχω. Πάντα πίστευα ότι ο καθένας μας παίρνει αυτό που του αξίζει. Το πίστευα πάρα πολύ και ήμουν υπέρμαχος αυτής της φράσης. Να που τελικά όμως αλλάζουν τα πράγματα. Τι κακό έχω κάνει για να αξίζω όλα αυτά? Ποτέ δεν ήμουν ο τέλειος άνθρωπος. Ίσως το μοναδικό σφάλμα που έκανα στην ζωή μου ήταν το ότι έδινα τα πάντα για τους γύρω μου. Και φυσικά άκουγα ‘πάντα’ το ευχαριστώ στο τέλος. Δεν θέλω να είμαι αχάριστος. Υπήρξαν και άτομα που μου φέρθηκαν κάλα. Τελικά παίρνει ο καθένας ότι του αξίζει? Δεν ξέρω πλέον τι και ποιον να πιστέψω. Όλοι κοιτούν τον εαυτό τους. Μήπως πρέπει να γίνω και εγώ έτσι τελικά. Μπα. Δεν μπορώ. Ήταν 2 δύσκολες μέρες αυτές. Κόντεψα να φτάσω στα άκρα. Έχασα το μοναδικό πράγμα που με διακρίνει. Το γέλιο μου. Έχασα κάθε διάθεση να κάνω τους γύρω μου να γελάνε. Κλείστηκα σε μένα. Χάθηκα απ όλους και απ όλα. Για πιο λόγο? Άξιζε? Τώρα που τα σκέφτομαι πιο ήρεμα τα πράγματα ,όχι. Δεν αξίζει. Τον λόγο δεν θα τον αναφέρω. Θα τον κρατήσω για μένα. Όπως κρατάω τόσα και τόσα. Πόσο πολύ πόνεσα. Αυτό αξίζω τελικά?? Τελικά παίρνει ο καθένας ότι του αξίζει ?